O yüzden zor belki bilmiyorum.
Geriye baktığımda anlatacağım çok hikayem var. Hayatımın en zor döneminde beni tekrar kendimle tanıştıran bir insanla beraberdim ben.
Kolumdan nasıl tutup ayağa kaldırdığını çok insan bilmez. Ama ben biliyorum. Asla unutmayacağım, geriye baktığımda düşüneceğim çok hikayem var....
Çok zor dönemlerden geçmedik mi elbette geçtik, hayat çok yamulttu ikimizi de, herkesi olduğu gibi. Ama zor olan belki de biri bana anlatsa da kolay anlamayacağım bir dostluk kurmuşuz aslında. Hala sana gönlümden geçtiği gibi sinirleniyorum, hala sen eve gittim diyene kadar bekliyorum.
İnsanın hayatında senin kadar özel bir dost olması hep orada olduğunu bilmek, azıcık yalpalasam hop diye tutacağından emin olmak..
Bu yolculuğun büyük kısmı seninle başlıyor aslında. Kafamın içini çok güzel şeylerle doldurdun. Tamam belki bazen fazla doldurdun ama önemli değilmiş aslında. :)
Hayatım boyunca keşke demedim. Sen "iyi ki"msin. Başka yollara gitmeye karar verdiğimiz zaman bile biliyordum bir gün kurduğum hayata da dahil olacaksın. Seni anlatacağım. Hem de çok..
Hayatıma her zaman saygılı olduğun için, beni nefis insanlarla tanıştırdığın için, zehirlendiğim gün saatlerce telefonda beni beklediğin için, her türlü desteğin için, ailen için (!) ve daha da sayarsam ağlamaktan yazamayacağım bir çok şey için... Teşekkürler Saygıncım.
Hep ordasın, ben de öyle..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder